Në qoftë se nuk ke rilindur do të shkosh në ferr

flakëNë qoftë se nuk ke rilindur, dije që kur të vdisësh do të shkosh për tu munduar në flakë të Hadesit (zakonisht i quajtur ferr), ku do të qëndrosh deri në diten e gjyqit, dhe pastaj do të ringjallesh në ringjalljen e denimit, për tu gjykuar dhe për tu hellur në një tjetër vend që quhet ‘liqeni që digjet me zjarr dhe squfur’, ku do të mundohesh në shekuj të shekujve. Po të them këtë në bazë të këtyre fjalëve që Jezusi i tha një burrit të quajtur Nikodem: “Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë” (Gjoni 3:3).
Mos humb kohë pra, pendohu dhe beso në Zotin Jezu Krisht, domethënë beso që Ai vdiq në kryq për mëkatet tona, dhe që u ringjall në ditën e tretë për justifikimin tonë. Do të ndihesh i rilindur sepse Zoti do të të falë mëkatet e tua, pra do ti fshijë plotësisht të gjitha, dhe bashkë me faljen e mëkateve do të të japë jeten e përjetshme, dhe për këtë arsye do të jesh i sigurt që kur të vdisësh do të hysh në mbretërinë e qiejve.

Giacinto Butindaro, përktheu Aldo Prendi
Burimi: http://giacintobutindaro.org/2013/11/15/se-non-sei-nato-di-nuovo-andrai-allinferno/

 

A mund të dilet nga e vërteta pa qënë më parë në të?

nepër rrugëA mund të dalin jashtë rrugës së të vërtetës ato që nuk kanë hyrë kurr në të? A mund ta humbasin besimin ato që nuk e kan pasur kurr? Sigurisht përgjigja është ‘jo’. Kështu që kush humb rrugën e së të vërtetës, ISHTE më parë në të, dhe kush humbet besimin, ISHTE më parë në të. Por sikur ndokush të ju thoshte që mund të dilet nga një shtëpi, pa qënë në të, ose ndokush mund të dalin nga një rrugë pa qënë në të, ju çfarë do ti thonit? Se është i marrë. Mjerisht ka shum nga këto të marrë: mendoni që këta (janë ato që pohojnë doktrinen e rreme ‘një herë të shpëtuar, gjithomonë të shpëtuar’) i përgjigjen e pyetjes: ‘Kush humb shpëtimin, e ka pasur ndonjëherë?’, me një përgjigje troç: ‘Jo, nuk e ka pasur kurr’. Përse kështu? Sepse janë njerëz zemërkryeneçë, zemër forcuar dhe veshë ngurtësuar, që refuzojn të rrijnë lidhur me Shkrimin, që thotë shumë qartë: “Dhe i drejti do të jetojë prej besimit; por ne qoftë se ndokush tërhiqet prapa, shpirti im nuk do të gjejë pëlqim në të. Por ne nuk jemi nga ata që tërhiqen prapa për humbje, por nga ata që besojnë në shpëtimin e shpirtit” (Hebrenjve 10:38-39).
Tani më dëgjoni zemërkryeneqë. Këtu shkrimtari thotë që i drejti jeton prej besimit dhe në qoftë se tërhiqet prapa, Zotit nuk e pëlqen. Është duke folur për të drejtin, e jo për mëkatarin që është i vdekur në mëkatet dhe shkeljet e tia. Të drejtit i është dhënë jetë prej besimit, kështu që është i gjallë frymërisht duke pasur besim tek Jezusi. Por ja, Zoti paralajmëron që nëse i drejti i tij tërhiqet prapa, shpirti i tijë nuk e pëlqen. Kështu që deri sa i drejti qëndron në besim, o jeton me anë të besimit, Zoti e pëlqen, por në qoftë tërhiqet prapa, Zoti nuk e pëlqen më. Për tu terhequr prapa, duhet të ketë filluar pa tjetër të ecë me Zotin një ditë, dhe në fakt është thirrur ‘i drejti’. Kështu pra, i drejti është ai që duke qënë i justifikuar, ka marrë rrugën, dhe ka ecur bashkë me Zotin, në rrugën e shenjtë. Por Zoti e qorton në mënyrë që të vazhdojë e të ecë bashkë me Zotin, dhe të mos kthehet prapa, sepse në këtë mënyrë Zoti do ta refuzojë. Pra, në këtë mënyrë Zoti e inkurajon që të qëndrojë në besim, dhe në qoftë se nuk ngulmon në besim, do të jetë i refuzuar dhe do të shkojë në humbje, kjo domethënë që ekziston jo vetëm rastësia që një i drejtë të terhiqet prapa, por ekzistojnë të drejtë që janë terhequr prapa dhe kanë shkuar në humbje. Motivi është që kanë pushuar së besuari, kanë humbur besimin që kishin marrë nga Zoti, pra ishte një besim i vertetë, dhe nuk mund të ishte ndryshe sepse ishin të drejtë.

Kush ka vesh për të dëgjuar, le të dëgjojë

Giacinto Butindaro, përktheu Aldo Prendi
Burimi: http://giacintobutindaro.org/2012/08/13/ci-si-puo-sviare-dalla-verita-se-non-si-e-nella-verita/

Si më shpëtoi Perëndia (dëshmia e Aldo Prendit)

Aldo PrendiJam Aldo Prendi, lindur në 02/02/1990, dhe rritur në Shkodër (Shqipëri).

Besoj te Bibla, që është fjala e Zotit.
Sipas mundësive të mia, shpall fjalën e Zotit dhe rrugën e vetme që të qon në parajzë: Jezu Krishtin.

“Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme”
(Bibla – Gjoni 3:16)

Unë kam shkuar në shkollë si shum femijë te tjerë, por sa kam qënë në shkollë nuk kam mësuar shumë, sepse nuk më pelqente të studjoja. Në Shqipëri mbarova shkollën tetë-vjeçare me nota të dobëta.

Unë isha një djalë, mund të themi, egoist, sepse nuk mendoja shumë për të miren e tjerëve, por mendoja që të luaja e të argetohesha sa më shum që të ishte e mundur. Une nuk e respektoja nënën time, dhe shpesh kur me jepte këshilla nuk e dëgjoja.

Me kalimin e viteve, babait tim i vodhën dyçanin për herë të dytë ku punonte marangoz, në qytetin e Shkodres, me të gjitha mjetet e punës qe kishte. Pastaj babai im vendosi të vijë këtu në Itali, me mendimin që të vazhdonte një jetë të re me familjen, kështu që niset për në vitin 2001.
Pas rreth një viti, edhe vëllai im erdhi këtu në Itali.

Un kisha një jetë të shthurur në ato vite, dhe mendoja vetëm të argëtohesha, dhe të luaja Play Station, saqë nenvlersoja edhe ushqimin për t’u marrë me lojra nga deshira e madhe për lojrat. Nuk mund të duroja pa luajtur, dhe mbaj mend që për mua ishte si një drogë loja, sepse isha shumë i varur prej lojes.

Pas një viti ne mos gaboj, babai i bëri dokumentat për bashkim familjar, dhe un me nënën time erdhëm në Itali. U nisa nga Shqipëria me shum entuziazëm, por sa e pashë Italinë nga afër, u zhgënjeva, sepse e imagjinoja shum ndryshe, e shum të bukur, me kujtohet që thashe me vedi duke u çuditur: «kjo eshtë Italija?».

Pastaj fillova të jetoja një jetë shtëpie. Nuk dilja shum nga shtëpia sepse më pëlçente shum të luaja me kompjuter, por pas lojës kisha një boshllëk në zemër, dhe një mungesë paqeje të madhe, dhe kjo më bënte të njehësha shum keq. E pasi kaloi një perjullë kohe e shkurtër, hyra në shkollë, në Montemurlo (Prato), dhe pësërita klasën e tetë që të mësoja më mirë italishten, ne mënyrë qe të isha më i përgatitur për shkollën e mesme. Me veshtirsi te madhe, më në fund e mbarova edhe ket vit shkollor.

Pastaj hyra në një shkollë që quhet Instituti Shtetëror i Artit, ku merrja nota maksimale në lendët që më pelqenin, si per shembull, vizatimi, skulptura, piktura, vizatimi gjeometrik, etj., dhe profesori im i skulptures thonte që un isha një ndër më të mirët në shkollë për lëndët praktike e artistike, madje ja kaloja edhe atyre që ishin më të mëdhenj se unë, në atë shkollë. Unë kisha një miqësi të veqantë, dhe shum të mir me këtë profesor qe quhet Marcello Monini, pavarësisht që ai ishte shum më i rritur se unë. Dhe një ditë duke folur për gjëra të ndryshme biseduam edhe për filozofinë, gjë kjo që un nuk dija se çfarë do thonte dhe ai më tha se ka njerëz që mendojnë pothuajse gjatë gjith ditës, per gjera te ndryshme, si per shembul: pse jetojmë? Cili ësht kuptimi i kësaj jete? Ku do shkojme pas vdekjes? Çfar duhet te bejme ne ketë jetë? A ekziston ferri? A ekziston Parajza? Etj. Dhe nga ai moment, me jan shtuar shumë mendimet për jetën, për vdekjen dhe për Zotin.

Me kalimin e kohës që po shtoheshin këto mendime, mbarova tre vitet e shkollës së mesme, dhe mora diplomën që quhet: Diploma di Maestro d’Arte (Diploma e mieshtrit të artit).
Në atë kohë, familja ime nuk ishte mirë nga ana ekonomike. Vëllai im ishte hidraulik, dhe unë gjithashtu vendosa të shkoja me të, për të punuar në këtë kompani. Në mëngjes ishte shumë e vështirë për tu zgjuar nga gjumi e për të shkuar në punë, sepse nuk isha mësuar të punoja kaq shum, e më kujtohet që ishte rraskapitëse puna, sepse punoja (në disa raste) nga 11, ose 12 orë në ditë, por zakonisht punoja 10 orë. Dhe kur punoja mendoja shum pak për punën, sepse kisha mendime për jetën, për Biblen, për Zotin, për parajzën, për ferrin, dhe për shkencën. Me pak fjalë: mendoja për gjëra shum më të rëndësishme se puna.  Disa dite kisha shum frikë që kurë të vdisia do shkoja në ferr.

Xhaxhai im predikonte në një bashkësi të Krishterë, dhe unë, pyesja veten: përse xhaxhai im është aq ndrysh nga të tjerët? përse nuk flite fjalë të kota? përse nuk thonte fjalë të keqja si të tjerët? përse i ndihmonte njerëzit? përse nuk bënte rrumujë dhe ishte i qetë? Kishte edhe disa gjëra të tjera ndrysh nga personat që më rrethonin. 

Me kalimin e kohës trishtimi po rritej më shum, dhe un isha gjithnjë e më shum i pashpresë brënda meje, isha bosh, pa gëzim, gjithnjë e më shumë i zhgënjyer. 

Në pushime të verës ne shqipëri, dilja gjithnjë e më shum me xhaxhain tim, kaloja shum kohë me të, sepse isha kurioz të dija se si i mendonte ai pergjigjet e disa pyetjeve që unë i bëja vazhdimisht vetes. Dhe kështu, në dëshpërimin e zemrës time kërkoja për të gjetur të vërtetën. Pastaj unë vazhdova të lexoja Biblën, edhe se për mua ishte shum e veshtirë të lexoja, mërzitësha shum shpejt sepse nuk isha mësuar të lexoja; për mua ishte shum e vështirë të mbaja përqëndrimin në lexim.
Me kalimin e kohës shqetësimet e mia që kisha në zemer po rritëshin gjithnjë e më shum, dhe ndergjegja ime po rëndohej vazhdimisht: kam kaluar pothuajse dy vjet me kët shqetësim të madh e pa paqe, këta dy vitet mu dukën si 20 vjet, e po ju dëshmoj që kam menduar edhe të vras veten, dhe mendimet e mia për të braktisur këtë jetë u shtonin gjithnjë e më shum, sepse dëshpërimi dhe boshllëku në zemren time inshin shum të mëdha. 

Pas këtyre dy viteve pa shpresë, shkova sërish në shqipëri me gëzim për të zbuluar disa të verteta duke kaluar kohë me xhaxhain tim. Në atë kohë shkova në plazhin e velipojës për disa ditë për të pushuar me familjen. Un nuk kisha shum dëshirë që të rrija në plazh afër detit, sepse mendoja që ishte më mirë të kuptoja, e të lexoja per të vertetën, që ti përgjigjesha pyetjeve që kisha në kokë. Unë shpesh qëndroja në shtëpi per te lexuar, dhe prindrit e mi me vëllain tim u çuditëshin per kët gjë. Dhe një ditë duke lexuar nje liber që tregonte për Jezusin që eshtë shpëtimtari i botës, u binda se isha mëkatarë dhe që po shkoja në ferrin e zjarrtë, dhe vendosa që t’i dhuroja dhe kushtoja jetën time Jezusit, e të besoja në Ungjillin e Tij, si fjala e fuqishme e të madhit Perëndi. Kështu që vendosa të mos dyshoja që atëher e tutje për pergjigjet e pyetjeve që kisha më parë, dhe i kerkova falje Perëndisë per të gjitha mëkatet e mia, për fajet e rënda ashtu si edhe për fajet e lehta që kisha bëre. Pra, besova në mënyrë të plotë e të sigurtë dhe me gjith zemër pa dyshuar, që Jezu Krishti vdiq për ne dhe u ringjall në ditën e tretë, dhe ky besim më bëri të rilind frymërisht; nuk mund t’ju shpjegoj sa mir u ndjeva ne ato momente. Zoti më kishte larë përbrënda duke më bërë shum të pastër, dhe ne atë moment kisha guximin e nje luani të madh, saqë nga siguria dhe besimi i madh që kisha, i premtova Zotit, duke i thënë: «edhe në qoftëse do ishte vullneti i Yt, që unë të kaloja permes një zjarri shum të fortë, do e bëja». Dhe pastaj e falënderova Zotin për çdo gjë që shikoja, dhe për çdo gjë që kishte bërë. Nuk isha më si më parë, që pothuajse urreja çdo gjë, por kisha ndryshuar plotësisht. Pra, isha një krijesë e re dhe e rilindur, siç i thote Jezusi Nikodemit, në kapitullin tre të apostullit Gjon. Më parë më dukej çdo gjë gri, por menjëherë pasi besova, sikur mori ngjyrosje çdo gjë, duke pasur një lehtësi sa që mendova për një çast se po qëndroja i shkëputur nga toka.

Pastaj, vazhdova menjëherë duke shpallur Lajmin e Mirë (Ungjillin) edhe gjyshes që erdhi me pushime në ato ditë në velipojë. Isha si një lumë i fuqishëm, dhe shpresoja që edhe gjyshja të besontë për shpëtimin e saj.

Ti që po lexon, dhe je akoma mëkatar: pendohu pra nga mëkatet e tuaja, dhe beso që Jezu Krishti vdiq për mëkatet tona, dhe u ringjall të tretën ditë për drejtësimin tonë. Mos prit më, por vendos të besosh TANI. Dhe pastaj do të hiqet nga ndërgjegja jote çdo mëkat dhe peshë e mbledhur deri në atë moment. Të gjithë në fakt janë mëkatarë, por drejtësohen falas nga hiri i Perëndisë po besuan; sepse gjaku i Krishtit ka fuqi të pastrojë krejtësisht.

Aldo Prendi