Pendimi nga veprat e vdekura (ose keqardhja për mëkatet)

Në këtë faqe shpjegohet nepërmjet bibles se çfarë është pendimi; me fjalë tjera shpjegohet praktikisht se çfarë është keqardhja për mëkatet

pendimi


Pendimi nga veprat e vdekura

Jezu Krishti, pasi qe vajosur me Frymë të Shenjtë dhe me fuqi, vazhdoi edhe ai të mësojë të tjerët, dhe predikonte Mbretërinë e Perëndisë duke thënë: «U mbush koha dhe mbretëria e Perëndisë është afër. Pendohuni dhe besoni ungjillin» (Marku 1:15). Ne jemi penduar nga veprat tona të vdekura që bënim, dhe kemi besuar në Ungjillin e hirit duke marrë në këtë mënyrë faljen e mëkateve. Nuk ka snjë të drejtë, ky është motivi për të cilin Zoti ka udhëruar të shpallet që të gjith njerëzit, kudo që ndodhen, duhet të pendohen. Ne, nëbazë të fjalës së Perëndisë nxisim të vegjël dhe të mëdhenj që të pendohen nga veprat e vdekura dhe që të kthehen tek Zoti duke bërë vepra dë denja pendimi.

Për t’u bërë të ditur se çfarë është pendimi, do të përdor Shkrimin e shenjtë, që na mësojn edhe rreth pendimit.

Jezusi, duke folur për Ninivitët, tha: «ata u penduan me predikimin e Jonas» (Mateu 12:41); tani, Jona ishte një profet i Zotit, dhe Zoti i urdhëroi të shkonte në Ninive, qytet i madh, dhe të predikonte kundër tij sepse ligësia e tij ishte ngjitur deri në praninë e Zotit. Në fillim, Jona nuk ju bind Zotit duke kërkuar të shkojë në Tarsis larg Zotit, por më pas, i’u nënshtrua vullnetit të Zotit duke shkuar në Ninive për të shpallur atë që Zoti i urdhëroi të thonte. Është shkruar: «Jona nisi të futet në qytet në një ditë rrugë dhe duke predikuar tha: “Edhe dyzet ditë dhe Ninive do të shkatërrohet”. Atëherë Niniveasit i besuan Perëndisë, shpallën një agjërim dhe u veshën me thes, nga më i madhi deri te më i vogli nga ata. Kur lajmi i vajti mbretit të Ninivet, ai u ngrit nga froni, hoqi mantelin e tij, u mbulua me thes dhe u ul mbi hi. Me dekret të mbretit dhe të të mëdhenjve të tij, shpalli dhe përhapi pastaj në Ninive një urdhër që thoshte: “Njerëzit dhe kafshët, kopetë dhe tufat të mos kërkojnë asgjë, të mos hanë ushqim dhe të mos pijnë ujë; por njerëzit dhe kafshët të mbulohen me thes dhe t’i thërresin me forcë Perëndisë; secili të kthehet nga rruga e tij e keqe dhe nga dhuna që është në duart e tij. Ku ta dish në ktheftë Perëndia, në u pendoftë dhe lëntë mënjanë zemërimin e tij të zjarrtë, dhe kështu ne nuk vdesim”. Kur Perëndia pa atë që bënin, domethënë që po ktheheshin nga rruga e tyre e keqe, Perëndia u pendua për të keqen që kishte thënë se do t’u bënte dhe nuk e bëri» (Jona 3:4-10). Zoti është i shenjtë dhe nuk toleron shfaqjen e ligësisë (në fakt profeti Habakuk i tha Perëndisë: «Ti i ke sytë tepër të pastër për të parë të keqen dhe nuk e shikon dot paudhësinë … nuk mund të tolerosh shfaqjen e ligësisë» [Habakuku 1:13, Riv.]) dhe ekzekuton gjykimet e tij kundër keqbërësit në qoftë se ky nuk konvertohet nga rruga e tij, në fakt Davidi tha: «Në qoftë se keqbërësi nuk ndryshon, ai do të mprehë shpatën e tij; e ka shtrirë harkun e tij dhe e ka përgatitur. Ai ka përgatitur kundër tij armë vdekjeprurëse, i mban gati shigjetat e tij të zjarrta» (Psalmi 7:12-13); tani, Ninive, ky qytet i madh i lashtësisë, ishte plot me ligësi, dhe Zoti e shikoi ligësinë e veprave të Ninivitëve, dhe dërgoi një shërbëtorë të vetin për të shpallur gjykimin që po vinte kundër tyre; Ninivitët kur dëgjuan Jonën duke shpallur shkatërrimin e qytetit nga ana e Zotit, që kishte për të ndodhur pas pak, i besuan Zotit; ato nuk e tallën Jonën duke i thënë që ishte një i marrë, dhe nuk ju duk që Jona po bënte shaka, si përkundrazi ju duk dhëndurëve të Lotit në Sodomë kur ai i tha atyre: «Çohuni, largohuni nga ky vend, sepse Zoti do ta shkatërrojë qytetin» (Zanafilla 19:14). Ninivitët e pranuan fjalën e Jonës si fjalë Zoti, dhe u përulën përpara Zotit duke shpallur një agjërim dhe duke u kthyer nga rrugët e tyre të këqija, kjo do të thojë që ato e kuptuan që ishin keqbërës, që kishin bërë atë që është e keqe në sytë e Zotit dhe që duhej të pendoheshin nga veprat e vdekura të tyre për të ndalur zemërimin e Perëndisë që ishte mbi to; ato u penduan, Zoti e pa këtë dhe u pendua nga e keqja që kishte folur kundër tyre. Në rastin e Ninives, u përmbush fjala që thotë: «Nga një herë për një komb dhe për një mbretëri, unë flas dhe them se duhet çrrënjosur, rrëzuar dhe shkatërruar; por në rast se ai komb kundër të cilit kam folur heq dorë nga ligësia e tij, unë pendohem për të keqen që kisha menduar t’i bëja» (Jeremia 18:7-8).

Isaia tha: «I pabesi le ta lërë rrugën e tij dhe njeriu i padrejtë mendimet e tij, dhe le të kthehet tek Zoti që të ketë dhembshuri për të, tek Perëndia ynë që fal bujarisht» (Isaia 55:7); të gjith kanë mëkatuar, pra të gjith kanë deviuar për të ecur në rrugën e tyre të mbrapshtë dhe për të plotësuar deshirat e zemrës së tyre të keqe. Shtigu në të cilin ec mëkatari është një shtig që të çon në shkatërrim dhe humbje, domethënë në flakën e përjetshme, ajo është një rrugë dredha-dredha dhe kush ecë në të, nuk ka paqe, ajo duket e drejtë por përfundon dhe të çon në vdekje, ajo është si errësira. Mëkatari është një i verbër që sillet në errësirë pa ditur ku po shkon, por ndërkohë që ai nuk di ku po shkon, e di mir Zoti, që në mëshirën e tij i urdhëron ta braktisi rrugën e keqe (sepse do t’a shpëtojë nga zemërimi i ardhshëm) dhe që të konvertohet tek Ai që do të ketë mëshirë duke e falur. Kur mëkatari kthehet në vete, braktis rrugën e tij dhe vazhdon të eci tek një rrugë tjetër, në rrugën e drejtësisë, ajo e shenjta në të cilën tani po ecin të shpenguarit e Perëndisë duke ndjekur gjurmët e Atij që ka kushtuar këtë rrugë të koheve të fundit që është e gjallë, emri i të cilit është Jezu Krisht, Zoti dhe Shpëtimtari ynë; ne, të çliruarit e tij, ndjekim atë sepse Ai është rruga që çon tek Ati, Ajo është rruga që Perëndia premtoi që do hapte në shkretëtirë dhe për të cilën do bënte të ecte të verbërit. Ne pranojmë që përpara se të njihnim Zotin, nuk dinim që ekzistonte kjo rrugë, nuk e njihnim sepse seclili prej nesh ndjekte rrugën e vet, por qoftë falenderuar Perëndia që erdhi dita në të cilën mësuam këtë rrugë të re dhe pasi kemi hyrë ne vete, braktisëm rrugën tonë për të vazhduar ecjen në ndjekje të Zotit Jezus; po, ne që ndjeknim lakmitë e ndyra të mishit, u vumë pas Zotit duke e ndjekur në këtë rrugë të ndriçuar në të cilën nuk gjindet fare errësirë; tani, edhe ne jemi, nga hiri i Perëndisë, në shtigun e të drejtëve që «është si drita e agimit, që shkëlqen gjithnjë e më mirë deri sa të bëhet ditë e plotë» (Fjalët e urta 4:18).

Le të braktis mëkatari rrugën e vet duke u penduar për mëkatet e tij, dhe të besojë në Zotin Jezus dhe të bashkohet me grupin e të zgjellurve.

Të pendohesh nuk do të thojë vetëm të braktisësh veprat e këqija, por edhe të ndërrosh mënyren e të menduarit, në fakt është shkruar: «I pabesi le ta lërë rrugën e tij dhe njeriu i padrejtë mendimet e tij» (Isaia 55:7); mëkatari mendon gjëra të liga, dhe për këtë është armik i Perëndisë në mendjen e tij, pa përjashitm për veprat e tij të liga; ai mendon që Perëndia nuk ekziston, por edhe në qoftë se mendon që ekziston, konsideron në mendjen e tij që është e kotë t’i shërbejë dhe t’i lutet, përveç kësaj kënaqet duke menduar çdo dhoj të lige, dhe është për këtë motiv që Zoti i urdhëron të braktisë mendimet e tija të kota dhe të padrejta, dhe që të përtëritet në frymën e mendjes së tij që të ketë mendjen e Krishtit; mëkatari duhet të braktisë ato mendimet e këqija, pra, ato deshira të cilave i bindet, dhe të kthehet tek Perëndia jonë që do të ketë mëshir për të.

Jezu Krishti shpjegoi çfarë ishte pendimi me këtë shembëlltyrë: – «Ç’mendoni? Një njeri kishte dy bij dhe duke iu drejtuar të parit tha: “Bir, shko sot të punosh në vreshtin tim”; por ai u përgjigj dhe tha: “Nuk dua”; por më vonë, i penduar, shkoi. Pastaj iu kthye të dytit dhe i tha të njëjtën gjë. Dhe ai u përgjigj dhe tha: “Po, imzot, do ta bëj”, por nuk shkoi« (Mateu 21:28-30). Vini re në këtë shemëlltyrë, se si më parë i biri i’u përgjigj atit të vet që nuk donte të shkonte për të punuar në vresht, dhe më pas i erdhi keq që i kishte folur negativisht atit të vet dhe në fakt u pendua për këtë, por jo vetëm që u pendua, por ndërroi edhe mendje dhe shkoi të punonte në vresht.

Çdo herë që shqyrtojmë përgjigjen që i biri i dha në fillim atit të vet, duke i thënë: ‘Nuk dua’, kujtohemi që edhe ne përpara se të pendoheshim, thonim: ‘Nuk dua’; sa herë kemi thënë ose menduar: ‘Nuk dua të njoh Zotin, nuk dua të kthehem tek Zoti për t’i shërbyer’! Por qoftë falenderuar Perëndia që na ka bërë të vimë ne vete dhe që na ka bërë të ndërrojmë mënyrë të menduarit dhe të folurit, në fakt është nga hiri i tij që kemi mundur të pendohemi për mosbindjen tonë, dhe prej hirit të tij kemi mundur të themi: ‘Dua të njoh Perëndinë, dua të kthehem tek Zoti për t’i shërbyer’.

Kush braktis mendimet e tia të liga, dhe veprat e tia të liga duke u penduar, domethënë duke përjetuar një keqardhje të fortë për shkak të sjedhjes së keqe, dhe beson në Zotin Jezu Krisht me gjith zemrën e tij, merr faljen e të gjitha mëkateve «nëpërmjet besimit në gjakun e tij» (Romakëve 3:25). Mëkatari që është kthyer tek Zoti, le të bëjë fryte të denja pendimi (domethënë le të shfaqë me vepra dhe në të vertetë që ka braktisur rrugën e tij të keqe) duke bërë çdo vepër të mirë në mënyrë që emri i Perëndisë të lëvdohet

Giacinto Butindaro, përktheu Aldo Prendi

Nga libri: Mësime dhe nxitje (Insegnamenti ed esortazioni), faqja 15-17

Artikull i ngjashëm në italisht që flet për vepra të denja pendimi në këtë link

Mos i bëni keq vetes duke frekuentuar Shkolla Biblike

Shkollat Biblike ju mbrapshtojne jetën. MOS I FREKUENTONI.

A doni t’i shërbeni Zotit? Shum mir, gjunjëzohuni përditë përpara Tij, dhe lexoni Biblen: kjo është shkolla biblike më e mirë që ekziston.

Mësuesi më i mir, është Jezu Krishti, ai që “ua hapi mendjen, që të kuptonin Shkrimet” (Luka 24:45) dhishepujve të tij.

Aldo Prendi

Kulti i Marisë është idhujtari

Ja si i ofrohet kulti Marisë në Kishën Katolike Romake. Në këtë video katolikët romakë të Palermo-s i ofrojnë lule Marisë, por edhe jetën, zemrën, mendimet dhe dashurinë e tyre. Maria thirret si ‘shpresa jonë’ dhe ‘avokatja jonë’ … Lartësohet me fjalët ‘Rroftë Maria!’ Statuja që simbolizon Marinë konsiderohet e denjë për dhurata. Kjo është idhujtari: një vepër e mishit, e neveritshme për Zotin.

Katolikë Romakë, konvertohuni nga idhujt në Krishtin Jezus, përndryshe do të shkoni në ferrë kur të vdisni.

Giacinto Butindaro, përktheu Aldo Prendi

Burimi: http://giacintobutindaro.org/2010/05/14/il-culto-a-maria-e-idolatria/

Gjëra të flijiuara idhujve

san-giuseppe-ramaccaVideoja që do të shikoni ka objektivin të ju paraqesë një shembull gjërash të flijuara idhujve këtu në Itali nga të cilat ne të Krishterët duhet të heqim dorë – që të mos ndotemi dhe që të mos provokojmë gjelozinë e Zotit me që këto gjëra janë të flijuara demonëve – sipas asaj që u vendos nga apostujt dhe nga pleqtë në Jeruzalem, sipas asaj që thanë: “Në fakt na u duk mirë Frymës së Shenjtë dhe neve që të mos ju ngarkojmë asnjë barrë tjetër përveç këtyre gjërave të nevojshme: që ju të hiqni dorë nga gjërat e flijiuara idhujve, nga gjaku, nga gjërat e mbytura dhe nga kurvëria; do të bëni mirë të ruheni nga këto. Qofshi mirë” (Veprat e apostujve 15:28-29). Kush ka veshë për të dëgjuar, le të dëgjojë.
Giacinto Butindaro, përktheu Aldo Prendi
Burimi: http://giacintobutindaro.org/2013/04/06/cose-sacrificate-agli-idoli/

[…]

Informacjonet e videos janë këto: ‘Festa e Shën Jozefit është një ndër festat më të dëgjuara në vendin Ramacca (CT) [Catania]. Festimet në nderë të shenjtorit mbrojtës kanë filluar një ditë më parë me shetitjen tradicjonale nepër rrugët e vendit për të parë ‘Altaret’, tavolinat e ngarkuara, që familjet përagtisin në shtëpitë e tyre dhe ja kushtojnë [Shën Jozefit] për hiret e marrura. Përveç figurës së shenjtorit dhe të familjes së shenjtë, paraqiten objekte simbolike që janë tre portokaj, […] gjëra të skuqura dhe ëmbëlsira tipike të zonës […]’

Pastaj sipas traditës së tyre, ushqimet shpërndahen për tu ngënë.

Çfarë duhet të bësh për t’u shpëtuar

luce del sole

Dua të të them se çfarë duhet të bësh për t’u shpëtuar. Duhet të besosh në Zotin Jezu Krisht, me fjalë të tjera duhet të besosh që Ai është Biri i Perëndisë që ka vdekur në kryq për mëkatet tona, që u varros, dhe që të tretën ditë u ringjall nga të vdekurit dhe iu shfaq atyre që më parë Ai i kishte zgjellur që të ishin dëshmitarët e tij, dhe me të cilët hëngri dhe piu (kfr. Veprat 16:31; 1 Korintasve 15:1-11). Përse duhet të besosh këto gjëra? Sepse kështu ka vendosur Zoti; kjo është udha e shpëtimit, çdo udhë tjetër që mund të predikojnë është fallco.

Dije pra, që vetëm me anë të besimit në emrin e Jezu Krishtit ka shpëtim: në asnjë mënyrë tjetër. Kjo sepse ai kur vdiç në kryq, shlyu me gjakun e tij denimin për mëkatet tona. Në fakt, ai vetë tha, natën kur u tradhëtua dhe arrestua, kur dha kupën dishepujve të tij: “…ky është gjaku im, gjaku i besëlidhjes së re, i cili është derdhur për shumë për faljen e mëkatëve” (Mateu 26:28). Dhe apostulli Pal konfirmon kur i thotë Efesianëve: “në të cilin kemi shpengimin me anë të gjakut të tij…” (Efesianëve 1:7).

Shpëtimi është falas pra, siq është shkruar: “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë” (Efesianëve 2:8). Ajo nuk merret me vepra, për këtë nuk mund ta meritosh as ta fitosh duke bërë vepra të mira; “që të mos mburret askush” (Efesianëve 2:9) përpara Zotit. Në qoftë se shpëtimi mund të meritohej nga njeriu ose mund të fitohej nga njeriu me anë të mundimeve të tij dhe me anë të sakrificave të tij, atëherë Krishti paska vdekur më kot, dhe gjaku i tij na qënka derdhur për asgjë. Sakrifica e tij do të ishte kështu një gjest i pa vlerë, me të vertetë i pa vlerë.

Në qoftë se ti pra, do të jeshë i shpëtuar nga mëkatet e tua dhe nga zemërimi i Zotit i ardhshëm, pendohu tani për mëkatet e tua dhe prano me besim sakrificën shlyese që Jezu Krishti ka kryer. Në moment do të ndihesh i liruar nga litarët e mëkatit që të mbajnë lidhur, dhe do shijosh lirinë në Jezu Krishtin. Përveq kësaj do të ndihesh i pajtuar me Zotin, sepse zemërimi i furishëm i Zotit do të hiqet nga ty, dhe kur të vdesësh, nuk do të shkosh në ferrë por në parajzë. Tani, pikërisht në këtë moment, pendohu dhe beso në Jezu Krishtin.

Giacinto Butindaro, përktheu Aldo Prendi
Burimi: http://giacintobutindaro.org/2010/05/13/cosa-devi-fare-per-essere-salvato/

Përktheu Aldo Prendi.
Mesazhe për mëkatarët. Predikimi nr. 205
Për të aktivuar titrat në shqip ose për t’i zmadhuar, shiko këtë video: https://www.youtube.com/watch?v=6O9iqXJJOyc